بود. روزى كه ابوبكر اسلام آورد از معدود توانگران قريش بود. او همه اموالش را در راه خدا انفاق كرد و دم مرگ عبايى بيش نداشت. عمر نيمى از مال خود را انفاق كرد. عثمان علاوه بر اموال بسيارى كه در ديگر غزوه‌ها بخشيد، «جيش العسره» را در غزوه تبوك مجهز ساخت. اما در باره خاندان پيامبر ٧، حسن چنين نقل مى‌كند:
روزى رسول خدا (ص) ضمن خطابه‌اى فرمود: «به خدا سوگند در نُه خانه آل محمد يك صاع غذا يافت نمى‌شود.» سوگند به خدا اين سخنان را براى خودستايى نفرمود، بلكه هدفش اين بود كه امتش به آن حضرت اقتدا كند.
كسانى كه در دوره‌هاى بعد قصد تأسى جستن به پيامبر (ص) و يارانش را داشتند به سختى افتادند.
آنها پانزده قرن پيش، همه چيزشان حتى ابتدايى‌ترين لوازم زندگى را در راه خدا و مصالح همگانى فدا كردند. كجاى اين فداكاريها با رفتار رهبران قرن بيستم شرق و غرب قابل مقايسه است؟ زيرا اينان دفاع از محروم، كارگر و كشاورز را وسيله تجارت قرار داده‌اند و در حالى كه به حساب تهيدست، كارگر و كشاورز در ناز و نعمت به‌سر مى‌برند، به ظاهر نيز از آنان دم مى‌زنند.
چند ويژگى ديگر:
مساوات:
رسول خدا (ص) نه تنها در هر كارى با يارانش به مساوات رفتار مى‌كرد، بلكه انجام برخى از كارهاى پر خطر را خود به عهده مى‌گرفت، تلاش آن حضرت چندين برابر ديگران بود و محروميتى بيش از ديگران تحمل مى‌كرد.
هنگام ساختن مسجد مدينه، همانند ديگر مسلمانان به حمل سنگ، خاك، تنه درخت خرما و خشت مى‌پرداخت. هنگام حركت به بدر، هفتاد شترى را كه در اختيار داشت، ميان يارانش تقسيم كرد. سهم او و على بن ابيطالب و مَرثَد بن ابى مَرثد تنها يك شتر بود كه به نوبت سوار مى‌شدند؛ درست همان كارى كه تك تك نيروهايش انجام مى‌دادند. در پاسخ به پيشنهاد همسفرانش كه گفتند: «ما در ركاب شما حركت مى‌كنيم»، فرمود: «نه شما از من نيرومندتريد و نه من براى پاداش بردن از شما بى‌نيازترم.» در غزوه خندق، با دستان مباركش زمين را مى‌كند و سنگ و خاكش را بر دوش‌