در اين هنگام، به عمويش- كه صدايى رسا داشت- فرمان داد ندا دهد: «اى گروه انصار! اى بيعت كنندگان روز حديبيه!.» .. عباس اين فرياد را تكرار كرد، بطورى كه پژواك آن در سر تا سر دره پيچيد.
مهاجران و انصار با شنيدن صداى عباس، كوشيدند تا خود را به او برسانند. بيشتر آنها زره را از تن درآوردند، شترها را رها كردند و تنها با يك شمشير و سپر با شتاب هر چه ممكن، سوى منشاء صدا به راه افتادند.
حدود صد نفر پيرامون رسول خدا (ص) گرد آمدند و فرياد مى‌زدند: «لبيك.» رسول خدا (ص) به كمك اين گروه با مشركان به جنگ پرداخت. اين گروه كوچك آنقدر در مواضع خود پايدارى كرد كه از شدت تهاجم مشركان فروكش كرد.
آفتاب بالا آمده بود و مشركان مواضع خود را در بلنديهاى قله‌هاى مشرف بر دره حنين ترك گفته بودند. سپاه شرك با پايدارى سرسختانه مسلمانان زيانهاى سنگينى ديد، روحياتشان خرد شد و راه بازگشت را در پيش گرفتند. روشن است كه اگر پايدارى آن گروه اندك مسلمانان نبود و با مشركان درگير نشده بودند زيانهاى مسلمانان در اين نبرد بسيار زياد مى‌بود.
شمار مسلمانان پايدار رو به فزونى نهاد و پاتك عليه مشركان آغاز گرديد. هوازن و ثقيف كه مقاومت را بى‌فايده مى‌دانستند و ياراى مقابله با تهاجم مسلمانان را در خود نمى‌ديدند، از ميدان نبرد عقب نشينى كردند. اموال و زن و فرزندشان را باقى گذاشتند كه همه به غنيمت مسلمانان درآمد. از آنجا كه مشركان براى حمايت از نيروهاى خود عقبدار در نظر نگرفته بودند، عقب نشينى آنان به شكست منجر گرديد.
تعقيب:
بيشتر ثقيف در حالى كه مالك بن عوف نيز همراه ايشان بود، به طايف عقب‌نشينى كردند؛ و هوازن و ديگر قبايل به اوطاس و نخله عقب نشستند.
مسلمانان به تعقيب سپاه شرك پرداختند. رسول خدا (ص) اعلام كرد هر كس مشركى را بكشد، اموالش از آن خود اوست. مسلمانان به اوطاس رسيدند و در آنجا زيانهاى جانى سنگينى به هوازن وارد ساختند. آنان همچنين خود را به نخله رساندند و به فراريان زيانهاى فراوانى وارد آوردند. بسيارى از مشركان نيز تن به اسارت دادند. تازه‌