مسلمانان هدفهاى‌ شيوه فرماندهى پيامبر(ص) ١٣٢ مهاجران:
ص : ١٣١ مشخصى را دنبال مى‌كردند كه نسبت به آنها معرفت و ايمان داشتند. هدف آنها كسب آزادى كامل در راستاى تبليغ و حمايت از اسلام و اعتلاى كلمةالله بود.
اين در حالى بود كه قريش، بر طبق اظهارات يكى از رهبرانشان يعنى ابوجهل جز اينكه شتر بكشند، غذا بخورند، شراب بنوشند، آوازه‌خوانها برايشان برقصند و اعراب آوازه آنان را بشنوند و براى هميشه از آنان حساب ببرند، انگيزه ديگرى نداشتند.
اما آيا مى‌شود نام اينها را هدف گذاشت؟ آيا اينها چيزى جز نابخردى، غرور و عصبيت جاهلى است؟
در اين جنگ پدران روياروى فرزندان و برادران رو در روى يكديگر قرار گرفتند و اختلافهاى اصولى و اعتقادى خود را با شمشير حل كردند. براى نمونه، ابوبكر در سپاه اسلام و پسرش يعنى عبدالرحمن همراه مشركان بود. عتبة بن ربيعه با قريش بود و فرزندش، ابو حذيفه در جبهه اسلامى مى‌جنگيد.
هنگامى كه رسول خدا (ص)، درباره سرنوشت اسيران با عمر مشورت كرد، او چنين گفت: «دوست دارم كه فلان كس- يكى از نزديكانش- را به من بدهى تا گردن بزنم و عقيل را به على (ع) بسپرى تا گردن بزند و فلان برادر حمزه را به وى بدهى تا گردن بزند، تا خداوند بداند كه ذره‌اى از محبت اين مشركان را در دل نداريم؛ و اينان پهلوانان، پيشوايان و رهبران آنها هستند». «١»