و آلات رايج نيز استفاده مى‌كند. حتى كادر ستادى نقشه‌هاى جنگى را نيز پيشاپيش تهيه مى‌كند و براى فرماندهان، وظيفه‌اى جز نظارت بر حسن اجراى امور نمى‌ماند.
فرماندهان جنگهاى امروزى، تنها بايد از خرد كافى برخوردار باشند، در حالى كه فرماندهان گذشت علاوه بر خرد به شجاعت نيز نيازمند بودند. «١» در اينجا لازم مى‌دانم توجه خوانندگان را به انتقادهاى مستشرقان نسبت به برخى از عملكردهاى نظامى پيامبر اكرم (ص) جلب كنم.
از ديدگاه گروهى از مستشرقان رسول خدا (ص) چنان نرم‌خو بود كه قدرت جنگيدن نداشت. دليلشان هم اين است كه آن حضرت در جنگ فجّار تنها به تهيه تير بسنده كرد و شمشير و نيزه‌اى نزد. اما در ديدگاه گروه ديگرى از مستشرقان آن حضرت از قساوتى برخوردار بود كه وى را به كشتار و ريختن خون بى‌گناهان تحريك مى‌كرد. دليل مدعايشان هم اين است كه پس از جنگ بدر دو اسير را كشت و پس از جنگ احزاب نيز شمارى از يهوديان را گردن زد.
بدون شك وجود اين تناقض‌گوييهاى مستشرقان ناشى از هواهاى نفسانى است و هيچ ارتباطى با روح پژوهش و تحقيق ندارد.
هدف مستشرقان از انتقاد، كشف حقيقت نيست و گرنه چنانچه با چشم واقع‌بينى به زندگى آن حضرت مى‌نگريستند به روشنى درمى‌يافتند كه جنگهاى آن حضرت همه از روى ناچارى بود و تنها كسانى به دست ايشان كشته شدند كه به مسلمانان زيان رسانده بودند.
شگفت اين است كه اينان از كشته شدن چند نفر به دست پيامبر (ص) آن هم كسانى كه از راههاى ناجوانمردانه مانع آزادى گسترش اسلام مى‌شدند و به شيوه‌هاى غير شرافتمندانه اقدام به جنگ مى‌كردند؛ و پيمانهاى مؤكدشان را در شرايطى كه براى مسلمانان نابود كننده بود مى‌شكستند- انتقاد مى‌كنند. ولى نسبت به كشورهاى خودشان كه در قرن بيستم ملتهاى ستمديده را به جرم مقاومت در برابر ستم و تجاوز بطور كامل نابود ساخته‌اند، لب به اعتراض نمى‌گشايند.