گروهى ديگر را كه با سواد بودند، موظف كرد به كودكان مسلمان سواد بياموزند؛ و پس از اتمام آموزش آزادشان ساخت.
ولى دو تن از آن هفتاد اسير به اين دليل كه در حق مسلمانان مرتكب جنايت شده مستضعفان آنان را آزار داده و از اسلام بدگويى كرده بودند، به فرمان پيامبر (ص) به قتل رسيدند. اينان نه به دليل اسير بودن بلكه به دليل مجرم بودن كشته شدند.
اين دو اسير، به تعبير جديد نظامى جنايتكار جنگى بودند و كيفر آنها جزاى جنايتشان بود.
همچنين رسول خدا (ص) دو تن را كه در سريه عبدالله بن جَحْشْ به اسارت درآمده بودند آزاد ساخت كه يكى از آن دو اسلام آورد و ديگرى در كمال امنيت راه مكه را در پيش گرفت.
شيوه‌اى كه مسلمانان نسبت به اسيران در پيش گرفتند، با تازه‌ترين مقررات مربوط به رفتار با اسيران تطبيق مى‌كند.
تاريخ نسبت به ستم مسلمانان درباره گروگانها چيزى نقل نكرده است. زيرا گروگان امانت است و خداى متعال مى‌فرمايد: «لا تَخُونُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ وَ تَخُونُوا أَماناتِكُمْ‌وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ» «١» (به خدا و پيامبر خيانت نكنيد و در امانتهاى خود دانسته خيانت روا نداريد.» سوم- مجروحان و كشتگان: بخشى از اسيران غزوه بدر مجروح بودند و مسلمانان درست همانند مجروحان خودشان از آنها پرستارى و مراقبت مى‌كردند. آنان در هيچ غزوه‌اى موضوع مراقبت از مجروحان دشمن را واننهادند، زيرا مراقبت جنبه انسانى دارد و اسلام دين انسانيت است.
مسلمانان در جنگ بدر كشتگان مشركان را همانند شهيدان خودشان به خاك سپردند و آنها را در زير آسمان نگذاشتند. اما مشركان، در جنگ احد، شهيدان مسلمان را به بدترين شكلى مُثله كردند.