جنگ اظهار تمايل كردند و نشانه‌هاى راستى و نيك عهدى نيز در آنان ديده شد، بايد نداى صلح را لبيك گفت.
«وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ انَّهُ هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ، وَ إِنْ يُريدُوا أَنْ يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللَّهُ، هُوَ الَّذى‌ أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنينَ» «١» و اگر به صلح گراييدند تو (نيز) بدان گراى و بر خدا توكّل كن كه او شنواى داناست. و اگر بخواهند تو را بفريبند (يارى) خدا براى تو بس است. همو بود كه تو را با يارى خود و مؤمنان نيرومند گردانيد.
اسيران:
فرمانده اسلامى مختار است كه بر اسيران منت نهد و آنان را بدون گرفتن سربها يا عوض آزاد كند، يا اينكه از آنان مرد و مال سربها بگيرد؛ و اين بستگى به صلاحديد خود او دارد.
«فَإِذا لَقيتُمُ الَّذينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ، حَتَّى إِذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّو الْوِثاقَ، فَإمَّا مَنّاً بَعْدُ وَ إِمَّا فِداءً» «٢» پس چون با كسانى كه كفر ورزيده‌اند برخورد كنيد، گردنها (يشان) را بزنيد تا چون آنان را (در كشتار) از پاى درآورديد، پس (اسيران) را استوار در بند كشيد، سپس يا (بر آنان) منت‌