زمين با همه فراخى‌اش براى آنان تنگ گرديده و از خود به تنگ آمدند و دانستند كه پناهى از خدا جز به او نيست. پس [خدا] به آنان [توفيق‌] توبه داد، تا توبه كنند.
خداوند گروه ياد شده را پس از چشيدن اين كيفر روانى، بخشيد تا توبه كنند و از تكرار تخلف بپرهيزند.
در اسلام كيفر متخلف تنها به خود او محدود مى‌گردد و خانواده، خويشاوندان و ساكنان محل او را شامل نمى‌شود. به عكس آنچه در ميان شمارى از كشورهاى بزرگ قرن بيستم رخ داد و خانواده، خويشاوندان و حتى در مواردى ساكنان روستاى او به سختى كيفر داده شدند، به اين دليل و بهانه كه اينان بايد يا متخلف را تسليم كنند و يا مجازات شوند.
پاكسازى نيروهاى مسلح:
اسلام فرمان مى‌دهد كه سپاه ا سلامى از عناصر فتنه‌جو، بازدارنده از جنگ و كسانى كه با عقايد عموم سپاه مخالفند پاكسازى شود، تا اينكه همه سپاه به يك عقيده مؤمن باشند و در راه تحقق بخشيدن آن عقيده از بذل هرآنچه در توان دارند دريغ نكنند، چون تنها با اين كار مى‌توانند در جنگ پيروز شوند:
«وَ لَوْ كانُوا فيكُمْ ما قاتَلُوا الَّا قَليلًا» «١» و اگر در ميان شما بودند، جز اندكى جنگ نمى‌كردند.
اسلوبهاى رزم:
اسلام در آغاز پيدايش، مواضع دفاعى‌اش را بر طبق اسلوب ويژه‌اى تنظيم كرد و سپس يگانهاى نظامى را در مواضع مناسب مستقر ساخت. شيوه ابتكارى اسلام، اسلوب صف بود كه براى اعرابى كه در آن روزگار با شيوه جنگ و گريز مبارزه مى‌كردند، چيز ناشناخته و نوينى بود.
«إِنَّ اللَّه يُحِبُّ الَّذينَ يُقاتِلُونَ فِى سَبيلِهِ صَفّاً كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ» «٢»