و هم قدرت و شوكت هيئت حاكمه را حفظ مى‌كند و همگان را از شر سركشى و دشمنى در امان مى‌دارد:
«وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما فَانْ بَغَتْ إِحْدَيهُما عَلَى الْأُخْرى‌ فَقاتِلُوا الَّتى‌ تَبْغى‌ حَتَّى تَفِى‌ءَ إِلى‌ أَمْرِ اللَّهِ فَإِنْ فآءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ وَ أَقْسِطُوا، إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطينَ. إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ اخْوةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ» «١» و اگر دو گروه از مؤمنان با هم بجنگند، ميان آن دو را اصلاح دهيد، و اگر [باز] يكى از آن دو برديگرى تعدى كرد، با آن [طايفه‌اى‌] كه تعدى مى‌كند بجنگيد تا به فرمان خدا باز گردد. پس اگر بازگشت، ميان آن دو را دادگرانه سازش دهيد و عدالت كنيد كه خدا دادگران را دوست مى‌دارد. در حقيقت مؤمنان با هم برادرند، پس ميان برادرانتان را سازش دهيد و از خدا پروابداريد، اميد كه مورد رحمت قرار گيريد.
در اين آيه شريفه حالتى در نظر گرفته شده است كه ميان دو گروه از مؤمنان اختلاف بروز كند و امكان حل آن از راههاى صلح‌آميز وجود نداشته باشد و در نتيجه هر دوى آنان به زور متوسل شوند. آيه شريفه، امت اسلامى را مكلف مى‌سازد كه با تعيين يك داور بى‌طرف علت بروز اختلاف را مورد رسيدگى قرار دهند و بكوشند كه ميان آنها آشتى برقرار كنند. اگر اين داور از راه گفت و گو به اين هدف رسيد و حق به صاحبش بازگشت و سركشى از ميان رفت و امنيت استقرار يافت، خداوند مؤمنان را از شر جنگ رهانيده است. اما اگر يكى نسبت به ديگرى سركشى كرد؛ و به دشمنى ادامه داد و از پذيرش حق و داورى مؤمنان سر باز زد، در اين صورت سركش است و از سيطره قانون بيرون رفته و عليه قانون و نظام الهى سر به شورش برداشته است. پس بر همه مسلمانان واجب است كه با او بجنگند تا آنكه تسليم شود و به حق بازگردد.
هدف از وضع اين قانون حفظ وحدت اسلامى و از ميان بردن زمينه‌هاى تفرقه است.