زيرا ترويج اسلام با زور به معناى اجبار است، در حالى كه خداوند متعال مى‌فرمايد:
«لا اكْراهَ فِى الدّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَىِّ» «١» اگر فضيلت انتشار اسلام مربوط به شمشير و نيزه مسلمانان بود، مى‌بايست هنگام ناتوانى و شكست حكومتهاى اسلامى، نفوذ معنوى آن نيز از ميان مى‌رفت. ولى هدف جنگ اسلامى، پشتيبانى از عقيده و تأمين آزادى انتشار آن در ميان مردم و جلوگيرى از تجاوز خارجى به سرزمينهاى اسلامى است:
«وَ قاتِلوا فى‌ سَبيلِ اللَّهِ الَّذينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوْا انَّ اللَّهَ لا يُحِبُ‌الْمُعْتَدينَ» «٢» و در راه خدا با كسانى كه با شما مى‌جنگند بجنگيد، ولى از اندازه در نگذريد. زيرا خداوند تجاوز كاران را دوست نمى‌دارد.
جنگ اسلامى، دف شيوه فرماندهى پيامبر(ص) ٦٨ اعلان جنگ:
ص : ٦٨ اعى است. مسلمانان براى تجاوز به كسى آن را آغاز نمى‌كنند و جز به اجبار با كسى نمى‌جنگند. از ديدگاه ملت اسلامى، جنگ مبارزه شرافتمندانه‌اى است كه مبارزان اجازه انجام كارها و اقدامهاى منافى با شرافت را ندارند و درنتيجه پايبند محترم شمردن عهد و پيمان خود هستند، خيانت را در شأن خود نمى‌دانند؛ به مجروحان، بيماران و اسيران كمك مى‌كنند و آنان را به يك چشم مى‌نگرند و از بدرفتارى با غير نظاميان، زنان، كودكان، پيران، راهبان، بردگان و كشاورزان و ديگران خوددارى مى‌ورزند. «٣»