و فرموده است:
«فَاذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُون» «١» و فرموده است:
«وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ» «٢» هيچ كس جز به فرمان خدا نمى‌ميرد.
و فرموده است:
«أيْنما تَكُونُوا يُدْرِكْكُمُ الْمَوْتُ وَ لَوْ كُنْتُمْ فى‌ بُرُوجٍ مُشَيَّدةٌ» «٣» هر جا باشيد، مرگ شما را درمى‌يابد؛ هر چند در برجهاى محكم باشيد.
و فرموده است:
«قُلْ لَوْ كُنْتُمْ فى‌ بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ الى‌ مَضاجِعِهِمْ» «٤» بگو: «اگر هم در خانه‌هاى خود بوديد، آنهايى كه كشته شدن برايشان مقرر شده بود، قطعاً به سوى آرامگاههاى خود بيرون مى‌آمدند.» اعتقاد مؤمن حقيقى بر اين است كه اجل به دست خداوند متعال مى‌باشد. از خالد بن وليد نقل شده است: «هيچ جايى از پيكر من خالى از جاى زخم نيزه و شمشير نيست، با اين حال اكنون همانند شتر در بستر مى‌ميرم، خواب بر چشم ترسوها حرام باد» «٥».
مؤمن حقيقى از فقر نمى‌هراسد، زيرا اعتقاد راسخ دارد كه روزى به دست خداوند است. خداى متعال فرموده است:
«وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَّشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ» «٦» و خدا به هر كه بخواهد بى‌شمار روزى مى‌دهد.