تنها جنگ ارتشها و نيروهاى نظامى نيست، بلكه جنگ فراگير و جنگ ملتها عليه ملتهاست. از اين رو لازم است كه ملّت همه نيروهاى فكرى ادبى و مادى‌اش را در خدمت جنگ قرار دهد و همگى آن به مبارزه‌اى كه در پيش است اختصاص يابد.» علاوه بر اين، لودندروف معتقد است كه جنگ وسيله است و نه هدف. از اين رو لازم است همه ملت آماده جنگ باشد و در حال آماده باش دايم به سر ببرد: «وظيفه زنان آوردن فرزندان نيرومندى است كه بتوانند سختيهاى جنگ همگانى را تحمل كنند و وظيفه مردان اين است كه همه نيروهاى خود را در راستاى اين هدف بسيج كنند.» اين خلاصه‌اى از ديدگاههاى لودندروف درباره بسيج عمومى براى جنگ بود، كه نظاميان آنها را از ديدگاههاى جديد مى‌دانند؛ و اصول آن را شرح و تفسير كرده به‌كارگيرى آنها را تشويق مى‌كنند.
جاى بسى شگفتى است كه نظاميان معاصر، اين ديدگاهها را نو مى‌شمارند و مدعى‌اند كه هيچ كس پيش از آلمانها آنها را به كار نبسته است! بسيج عمومى‌اى كه از سوى آلمان، ايتاليا و روسيه در جنگ دوم جهانى به‌كار گرفته‌شد، چيز تازه‌اى نبود، زيرا مسلمانان چهارده قرن پيش آن را به كار بسته بودند.
اما ميان جنگهاى جديد و جنگهاى مسلمانان در روزگار گذشته تفاوتى وجود دارد و آن اين است كه جنگ مسلمانان جنگ دفاعى و هدف آن انتشار و تحكيم پايه‌هاى اسلام بود. بر كسى ستم روا نمى‌داشت، به عهد و پيمانها احترام مى‌گذاشت و به تمام معنا جوانمردانه بود: مسلمانان با هر كس كه با آنان از در صلح درمى‌آمد، صلح مى‌كردند ولى تجاوز عليه خود را نمى‌پذيرفتند و از اعتقاد خود و آزادى انتشار آن به خاطر اعتلاى كلمةاللّه، دفاع مى‌كردند. قرآن كريم مى‌فرمايد:
«إِنْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالًا، وَ جاهِدُوا بِأَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ» «١» سبكبار و گرانبار، بسيج شويد و با مال و جانتان در راه خدا جهاد كنيد.