و بگو: «رسول خدا (ص) تو را از كشتن زنان و كودكان اجير نمى‌كند.» كشتن آن زن مشرك نه از روى عمد بلكه از روى خطا بود و در هنگامى رخ داد كه مشركان شكست خورده مورد تعقيب مسلمانان قرار گرفته بودند. در چنين شرايطى اشتباهات نظامى زيادى رخ مى‌دهد. زيرا وضعيت روانى فراريان و تعقيب‌كنندگان به يك اندازه غير طبيعى است. از اين رو پس از كشته شدن آن زن، رسول خدا (ص) خواست كه در راستاى اجراى فرمانهاى پيشين وى از كشتن افراد ناتوان پرهيز شود. «١» جنگ مسلمانان جنگى جوانمردانه بود. زيرا آنان پيروزى را با وسايل شرافتمندانه جستجو مى‌كردند و از ستم و تجاوز پرهيز داشتند.
امور تداركاتى:
الف- توزيع غنايم:
عامل روانى در درجه نخست هنگام تقسيم غنايم بروز كرد.
قصد رسول خدا (ص) اين بود كه دل تازه مسلمانانى را كه هنوز اسلام در جان آنها رسوخ نكرده بود «٢» و نيز دل سران ديگر قبايل را به دست آورد، زيرا بسيارى از مردم را شكم سوى حق مى‌كشاند و نه عقل.
پيامبر خدا (ص) به اين گروه عطاهاى بسيار داد، بطورى كه از آن پس حضرتش نزد آنها محبوب‌ترين چهره‌ها گرديد و اسلام را تنها دين خود تلقى مى‌كردند.
رسول خدا (ص) چنين مصلحت ديد كه مسلمانان نخستين را از غنايم محروم كند، زيرا ايمان آنها قوى‌تر از آن بود كه تحت تأثير مسايل مادى قرار گيرد. هنگامى كه حضرتش از سوى برخى از آنان مورد نكوهش قرار گرفت پاسخ داد: «من اين اموال را به كسانى كه از حرص و بى‌تابى آنها بيمناكم مى‌بخشم و گروهى ديگر را به خير و بى‌نيازى‌اى كه خداوند در دل آنها قرار داده وامى‌نهم، از جمله آنها عمرو بن ثعلبه است.» عمرو گويد:
«اين سخن رسول خدا (ص) نزد من از شتران سرخ موى بهتر بود.»