گله گوسفند، و هر كار كه يكى از آنها انجام مى‌داد ديگران نيز از او پيروى مى‌كردند.
ج- پيروزى مسلمانان در هيچ نبردى، نتيجه زيادى شمار آنها نبوده است. بلكه اين ايمان استوارشان بود كه موجب پيروزى آنان مى‌گرديد. بزرگترين درسى كه از نبرد حنين مى‌توان گرفت اين است كه مسلمانان علاوه بر عوامل ديگر به دليل وجود برخى عناصر سست اعتقاد در درون صفوفشان، در آغاز نبرد شكست خوردند.
اما پيروزى مسلمانان در دور دوم جنگ در پرتو پايدارى افراد داراى عقايد استوار و انجام پاتك آنان بود. اينان با وجود كمى شمارشان پيروز شدند. برخى از منابع شمار آنان را صد تن و برخى ديگر صدها تن ذكر كرده‌اند. ولى حقيقت اين است كه نبرد مسلمانان با مشركان نبرد عقيده و ايمان بود نه نيرو و سلاح.
د- مشركان هيچ گونه اعتقادى كه در راه آن با طيب خاطر حاضر به فداكارى باشند نداشتند. از اين رو زن و فرزند و اموالشان را با خود آوردند تا هنگام ضرورت به بهانه دفاع از آنها بجنگند.
پايدارى رسول خدا (ص) را در شرايط بسيار دشوار و خطرناك ديديم. اما مالك بن عوف همراه اولين شكست خوردگان پا به فرار نهاد؛ به طايف رفت و در آنجا محصور گرديد. هنگامى كه هيأت هوازن نزد رسول خدا (ص) آمد، از آنها درباره مالك پرسيد و چون دريافت كه او هنوز در طايف همراه ثقيف به سر مى‌برد، چنين پيغام داد: «اگر مسلمان شوى و نزد من بيايى اموال و خاندانت را به تو باز مى‌گردانم و صد شتر نيز به تو خواهم داد.» مالك با شنيدن اين وعده، بى‌درنگ و دور از چشم ثقيف اسب خود را زين كرد و به‌سوى رسول خدا (ص) گريخت و پس از اظهار اسلام اموال و خانواده‌اش را با صد شتر دريافت كرد.
جنگ شرافتمندانه‌ رسول خدا (ص) در مسير خود به كشته زنى برخورد و گفت: «چه كسى اين را كشته است؟» گفتند: «خالد بن وليد.» پس به يكى از همراهانش گفت: «خود را به خالد برسان‌