فرصت براى نابود سازى دشمن نمى‌گشتند.
هنگام عمره قضا، امكان اشغال و ماندن در مكه براى مسلمانان وجود داشت. در عمل نيز عبدالله بن رواحه تصميم داشت كه به قريش اعلان جنگ دهد، اما رسول خدا (ص) و عمر، وى را از اين كار باز داشتند.
ب- در غزوه خيبر، مسلمانان دچار كمبود شديد آذوقه گرديدند، بطورى كه گروهى از آنان نزد پيامبر (ص) آمدند و تقاضاى چيزى براى سد جوع كردند. آن حضرت كه چيزى نداشت تا به آنها بدهد، اجازه فرمود كه با وجود گرانى قيمت و ارزش نظامى بالاى اسبان، از گوشت آنها استفاده كنند.
در همين وضعيت دشوار، غلامى حبشى همراه گوسفندانش نزد پيامبر (ص) آمد و اسلام آورد و گفت: «اى پيامبر خدا! اين گله گوسفند نزد من امانت است.» گله متعلق به يكى از يهوديان خيبر بود و رسول خدا (ص) فرمود: «آنها را روانه كن تا به خانه صاحب خود بازگردند، خداوند از جانب تو امانتت را ادا خواهد كرد.» آن برده فرمان رسول خدا (ص) را اجرا كرد و گوسفندان به خانه صاحبشان باز گشتند؛ و آن يهودى دانست كه غلام وى مسلمان شده است. امانت دارى در چنين شرايطى بسيار شگفت‌انگيز و قابل ستايش است.
تكميل بسيج نيرو:
الف- هدف: بسيج بيشترين نيروى ممكن براى انجام عمليات سرنوشت ساز فتح مكه و متحد ساختن شبه جزيره عربستان و تبديل آن به پايگاه امن براى تحركات آينده مسلمانان و براى نشر اسلام در ميان همه مردم و تشكيل دولت اسلامى.
ب- بازگشت مهاجران از حبشه: پيش از هجرت پيامبر (ص) به مدينه، گروهى از مسلمانان از ترس آزار قريش به حبشه پناه بردند و بيش از ده سال در آنجا ماندند. پس از آنكه اقتدار مسلمانان فزونى گرفت، براى ادامه اقامت آنان در حبشه و دور از برادران مسلمان خود توجيهى وجود نداشت؛ آن هم در شرايطى كه براى گسترش اسلام و تحكيم پايه‌هاى آن به كمك آنها نياز بود.