هدف‌ سركوب قبايل به خاطر خيانت به مسلمانان، نمايش قدرت اسلام در برابر روميان و قبايل هم مرز با شام؛ شناسايى نيرو و كارآيى قبايل مرزهاى سرزمين شام؛ و ارزيابى نيرو و كفايت روميان و وضعيت جغرافيايى زمينهاى آن ناحيه.
سير حوادث:
الف- كارهاى مقدماتى:
مسلمانان در جمادى الاولى سال هشتم هجرى آماده حركت گرديدند. رسول خدا (ص) و ديگر مسلمانان، آنان را وداع گفتند و حضرتش به آنان چنين سفارش فرمود: «زنان، كودكان و كسانى را كه سر جنگ ندارند نكشيد، خانه‌ها را ويران نكنيد و درختان را نبريد».
نيروهاى اسلام به شهر مَعان «١» در سرزمين شام رسيدند، اما پيش از رسيدن آنها، خبر حركتشان به روميان گزارش شده بود و آنها نيروهايشان را در مآب «٢» در سرزمين بلقاء، متمركز ساخته بودند. مسلمانان كه از شمار نيروهاى فراوان و برتر روميان آگاه گرديدند، با يكديگر به گفت و گو پرداختند. برخى اعتقاد داشتند كه به رسول خدا (ص) نامه بنويسند و وضعيتى را كه در آن گرفتار شده‌اند گزارش دهند و فرمان نهايى آن حضرت را دريافت دارند. اما گروه ديگرى بر اين باور بودند كه بايد هدف را دنبال كرد و كارى به نتيجه نداشت.
عبدالله بن رواحه، خطاب به رزمندگان اسلام گفت: اى مردم! به خدا سوگند، آنچه از آن بيم داريد، (يعنى شهادت در راه خدا) همان چيزى است كه در جستجويش از خانه بيرون آمده‌ايد. ما به اتكاى شمار و نيرو و فزونى سپاه با دشمن نمى‌جنگيم، بلكه اتكاى ما به دينى است كه خدا ما را بدان سرفراز كرده است. پيش برويد كه جز يكى از دو امر