شب هنگام به طواف خانه خدا رفت. معاوية بن ابوسفيان او را ديد و شناخت. پس جاى او را به قريش خبر داد. آنان از وى ترسيدند و به جستجويش پرداختند.
عَمْرو و سلمه گريختند و در راه بازگشت به مدينه، دو تن از مشركان به دست عمرو به قتل رسيدند.
درسهايى از غزوه‌ها و سريه‌هاى تسويه با خيانتكاران:
زمان:
چون احزاب از مدينه عقب نشينى كردند، بامداد همان شب، مسلمانان به خانه بازگشتند. ظهر همان روز رسول خدا (ص) فرمان آماده باش را صادر كرد و دستور داد كه مسلمانان نماز عصر را بايد در سرزمين بَنى قُريْظه بخوانند.
رسول خدا (ص) در پرتو انديشه تابناك خويش، اهميت زمان را براى رسيدن به نتايج درخشان نظامى دريافته بود. چنانچه آن حضرت در اين حركت كندى مى‌كرد، يهوديان از فرصت استفاده مى‌كردند، از همپيمانهاى خود كمك مى‌گرفتند و يا ديگر يهوديان را به يارى خود متقاعد مى‌ساختند. همچنين مى‌توانستند كه امكانات لازم را براى پايدارى در يك محاصره طولانى مدت، تدارك ببينند.
اما رسول خدا (ص) با شتاب نيروهايش را تشويق به محاصره آنان كرد و مانع انجام اقدامهاى يادشده گرديد. عدم آگاهى يهود از زمان عقب نشينى قريش نيز موجب شد كه موفق به تدارك پيش بينيهاى لازم براى جنگ عليه مسلمانان نگردند و حركت سريع مسلمانان فرصت كافى براى تنظيم يك نقشه دفاعى را از آنها گرفت؛ و موفق به تنظيم هيچ نقشه دفاعى ديگرى نيز نشدند. سير حوادث غزوه بنى قريظه نشان مى‌دهد كه آنها هيچ گونه اقدامى نكردند و پيوسته سرگردان بودند. از اين مهمتر، حركت بهنگام مسلمانان روحيه مقاومت يهوديان را سست كرد. بطورى كه امكان استفاده از امكانات نظامى سودمند خودشان را هم نيافتند.
در حالى كه اگر موفق به اين كار مى‌شدند، توان مقاومت بلند مدت را در برابر مسلمانان دارا بودند.