اگر پيروزى رسول خدا فقط نتيجه كارهاى خارق العاده [امدادهاى غيبى‌] و نه كارهاى نظامى و اسلوبهاى جنگى بود، اين همه احتياط و آمادگى دقيق چه مفهومى داشت؟
بدون شك پيروزى از سوى خداست. اما خداوند پيروزى را به كسى كه همه لوازم جنگ را آماده نسازد، ارزانى نمى‌كند.
مسلمان واقعى كسى است كه قدر رسول خدا (ص) را آن چنان كه شايسته است بشناسد؛ و باور بدارد كه اين كاردانى رسول خدا در مقام يك فرمانده ممتاز و لياقت و شايستگى اصحاب آن حضرت به عنوان سربازانى نمونه و كارآمد بود كه بزرگترين پيروزى تاريخ را بهره آنان گردانيد.
اما اگر در جنگها تنها به عوامل غيرعادى استناد كنيم و آن را علت اصلى پيروزى مسلمانان بدانيم، پيروزى نظامى را بى‌ارزش مى‌كند و علاوه بر آن با توجه به فرمان خداوند مبنى بر تهيه نيروى نظامى، نامعقول و غيرمنطقى نيز خواهد بود:
«وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَااسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ» «١» و هر چه در توان داريد از نيرو و اسبهاى آماده بسيج كنيد.
رفتار رسول خدا (ص) و از آن جمله عملكرد نظامى آن حضرت- سنت لازم‌الاجراى هر زمان و مكانى است. ولى آيا پيروان وى براى پيروزى بر دشمنان خود بايد در انتظار معجزه و امور غير عادى باشند؟ يا اين كه طبق فرمان قرآن كريم براى دستيابى به اين پيروزى، هر چه را كه در توان دارند بايد مهيا سازند؟
سيره نظامى رسول خدا (ص) به گونه‌اى قطعى و ترديد ناپذيرى ثابت مى‌كند كه پيروزى آن حضرت در پرتو شجاعت؛ تسلط بر اعصاب در بدترين شرايط؛ تصميمهاى سريع و قاطع در خطرناك‌ترين اوضاع، اراده خلل‌ناپذير در تهيه اسباب پيروزى و نيز به سبب اجراى كليه اصول شناخته شده جنگ در تمامى ميدانهاى نبرد بود. شخصيت ممتاز آن حضرت نيز از عواملى بود كه موجب برترى وى در همه ميادين نبرد شده بود؛ و چنانچه اين ويژگيها و پشتيبانى نيروى ايمان در كار نبود، پيروزى آن حضرت نيز بسيار