مى‌خواهم برجستگيهاى فرماندهى رسول خدا (ص) را، كه مى‌تواند سرمشق خوبى براى مبارزات پيروانش باشد، آشكار گردانم.
رسول خدا (ص) علاوه بر مزيتهاى فردى فرماندهى، همه فنون جنگى متداول آن روزگار را نيز به كار مى‌بست. از اين رو بر دشمنان خود پيروز مى‌گشت. چنانچه آن حضرت اندكى از هوشيارى، احتياط و آمادگى غفلت مى‌ورزيد، وضعيت دگرگون مى‌شد. اما خداوند آن طور نخواست.
به راستى چرا هنگامى كه آن حضرت عزم پيكار مى‌فرمود آن را از ديگران پنهان مى‌داشت؟ و چرا از اصل: «جنگ خدعه است» پيروى مى‌كرد؟ و اگر هنگامى كه پيش از جنگ بدر قدرت و شمار مشركان را برتر از ياران خود ديد دچار ترديد مى‌گشت، چه پيش مى‌آمد؟ اگر در جنگ احد پس از آنكه نيروى برتر مشركان او را از همه سو محاصره كردند، تسليم يأس و نوميدى مى‌شد چه پيش مى‌آمد؟
اگر در جنگ احزاب، بويژه پس از آنكه يهوديان خيانت ورزيدند و آن حضرت از داخل و خارج مدينه منوره مورد تهديد قرار گرفت، مقاومتش ضعيف مى‌بود، چه پيش مى‌آمد؟
اگر رسول خدا (ص) پس از فرار مسلمانان در جنگ حنين تنها با ده تن از اهل بيت خود و مهاجران ايستادگى نمى‌كرد چه پيش مى‌آمد؟
زخمهاى خطرناك رسول خدا (ص) در جنگ احد چه تفسيرى دارد؟ در اين جنگ هنگامى كه تيراندازان از فرمان آن حضرت سرپيچيده در پى گردآورى غنايم، محل مأموريتشان را ترك گفتند، دندان پيشين وى شكست و پيشانى آن حضرت چنان شكافت كه خون بر چهره مباركش جارى گرديد و هفتاد تن از مسلمانان به شهادت رسيدند.
كدام يك از آمادگيها از جنبه استحكام و دقت در جزئيات به درجه آمادگى رسول خدا در تجهيز «جيش العسره» «١» مى‌رسد؟
چرا مسلمانان از ترس غافلگير شدن، يك گروه سرگرم نماز مى‌شوند و گروه ديگر سلاح بر مى‌گيرند و در حال آماده باش به سر مى‌برند؟