از ميان برود.
براى يهوديان كه تاب مقاومت را از دست داده بودند، انتظار كمك عبدالله ابى و ديگر قبايل عرب نيز بيهوده بود. از اين رو از رسول خدا (ص) تقاضا كردند، در ازاى بيرون رفتن از مدينه، به مال و جان و فرزندان آنها امان بدهد.
رسول خدا (ص)، به شرط خروج از مدينه، به مصالحه با آنان موافقت كرد. هر سه نفر از آنها تنها حق داشتند به اندازه بار يك شتر مال و آذوقه و آشاميدنى مورد نياز خود را بردارند. برخى از آنها به خيبر و برخى ديگر به نواحى شام رفتند و مقادير فراوانى سلاح شامل پنجاه زره، ٣٤٠ شمشير و غله فراوان از خود باقى گذاشتند كه به غنيمت مسلمانان درآمد، همان طور كه سرزمينشان نيز تصرف شد.
غزوه ذات الرقاع:
الف- نيروهاى طرفين:
١- مسلمانان: چهارصد سوار و پياده به فرماندهى پيامبر اكرم (ص).
٢- مشركان: بنى ثعلبه و بنى محارب از غطفان.
ب- هدف:
در وهله اول، از ميان بردن بنى ثعلبه و بنى محارب كه براى تهاجم به مدينه منوره گردآمده بودند؛ و در وهله دوم گرفتن انتقام خون مسلمانهايى كه در واقعه بئر معونه «١» به‌