٢- يهوديان: بنى نضير كه در ناحيه غَرْس «١» و اطراف آن در حومه مدينه منوره سكونت داشتند.
ب- هدف:
كندن شرّ بنى نضير به خاطر توطئه ترور پيامبر (ص).
ج- روند حوادث:
رسول خدا (ص) نزد بنى نضير ساكن در حومه مدينه رفت تا براى پرداخت ديه دو همپيمان مسلمانان كه اشتباهى به وسيله عمرو بن امَيّه ضُمَرى كشته شده بودند از آنها كمك بگيرد.» آنان در گفتگوى با آن حضرت حاضر به كمك شدند؛ و رسول خدا (ص) همراه ده تن يارانش از جمله حضرت على (ع)، ابوبكر و عمر كنار ديوار خانه يكى از آنها نشست.
شمارى از يهوديان با رسول خدا (ص) با خوشرويى از هر درى سخن مى‌گفتند. در اين اثنا حضرتش متوجه توطئه‌اى گرديد. يك تن از يهوديان از ميان جمع بيرون رفت و ديگران موضوع كشته شدن كعب بن اشرف را پيش كشيدند و در همين حال عمرو بن جِحاشْ كه پيامبر (ص) به ديوارش تكيه داده بود وارد گرديد.
رفتار يهوديان بدگمانى رسول خدا (ص) را بر انگيخت و اخبارى كه پيش از آن درباره توطئه آنها شنيده بود، موجب تقويت اين بدگمانى شد. «٣» در اين هنگام از جا برخاست و به تنهايى راه مدينه را در پيش گرفت.
پس از اندكى درنگ، ياران آن حضرت به جستجوى او پرداختند. مردى كه از مدينه مى‌آمد به آنها برخورد و خبر داد كه رسول خدا (ص) را در آنجا ديده است. پس با شتاب به وى پيوستند. هنگامى كه رسول خدا (ص) مشاهداتش را درباره رفتار يهوديان بازگفت‌