افكند، شمشير كشيد و به دفاع از پيامبر (ص) پرداخت و در عين حال تيراندازى هم مى‌كرد، تا اينكه چندين زخم برداشت.
ابودجانه تن خود را سپر باران تيرهايى ساخت كه وجود پيامبر (ص) را نشانه‌مى‌رفت؛ و تيرها را به جان و تن خويش مى‌خريد تا بدن پيامبر آسيبى نبيند.
سعد وقاص در كنار رسول خدا (ص) ايستاد و با تيراندازى به دفاع از ايشان پرداخت.
رسول خدا (ص) ضمن آنكه تير به دستش مى‌داد، مراقب به هدف خوردن تيرها نيز بود.
رسول اكرم (ص) خود نيز آنقدر تير انداخت كه كمانش شكست. مسلمانان يكى پس از ديگرى سراسيمه و با شتاب سوى آن حضرت سرازير شدند و در راه دفاع از پيامبر در كنار آن حضرت به شهادت مى‌رسيدند تا اينكه موفق شدند صفوف قريش را بشكافند و خود را به يكى از بلنديهاى أُحد برسانند.
اين جانفشانيها در قريش تأثير كرد و اندكى از شدت تهاجمشان كاست. مسلمانان نيز با استفاده از اين فرصت همراه پيامبر (ص) از كوه احد بالا رفتند.
در حالى‌كه آن حضرت از كوه بالا مى‌رفت، كعب بن مالك- كه در آغاز همراه مسلمانان بود ولى از ترس حمله غافلگيرانه قريش و انتشار خبر قتل آن حضرت گريخته‌بود- وى را ديد و فرياد زد: «هان اى مسلمانان شما را مژده باد كه رسول خدا (ص) اينجاست.» ولى بيشتر افراد قريش گفته كعب را باور نكردند و فكر كردند كه به خاطر تقويت روحيه مسلمانان است. اما شمارى از آنها سوى پيامبر (ص) و يارانش يورش بردند. أَبىّ بن خَلف در حالى كه مى‌گفت: «محمد كجاست، رَستگار نباشم اگر او نجات يابد»، جلو آمد. رسول خدا (ص) با زوبين حارث بن صَمّه چنان ضربه‌اى به او زد كه روى اسب به خود مى‌پيچيد و بازگشت تا در راه بميرد. او نخستين كسى است كه به دست پيامبر (ص) كشته شد.
د- مسلمانان خود را به يكى از بلنديهاى احد رساندند، اما خالد بن وليد با سوارانش به آنان نزديك شد. نيروهاى اسلامى عليه او اقدام به پاتك كردند و موفق شدند پيشروى او را سد كنند.
ه- نتيجه همه تلاشهاى قريش براى از ميان بردن مسلمانان بر باد رفت. زيرا-