نيروهاى خودى راه داشت مستقر گردانيد. هدف نخست آن حضرت از اين كار، سلب امكان حمله نيروهاى دشمن از پشت سر به مسلمانان بود و هدف دوم اين بود كه آنجا را پايگاه امن نيروهاى خودى قرار دهد كه از آنجا پشتيبانى شوند و به عنوان تكيه‌گاه استفاده كند و در صورت عقب‌نشينى زير پوشش قرار گيرند.
فرمان صادره به نيروها چنين بود: «شما از پشتِ سر ما را پشتيبانى كنيد كه ممكن است ما را دور بزنند و حمله كنند. در جاى خودتان استوار بمانيد و به هيچ روى آن را ترك نكنيد. اگر ديديد كه ما مغلوب شديم باز هم به ما كمك نكنيد و به دفاع از ما نپردازيد. شما بايد اسبانشان را تيرباران كنيد، زيرا كه اسب نمى‌تواند از تير سبقت بگيرد.» ٢- يارانش را به شيوه صف سازماندهى رزمى كرد و آنهايى را كه نيرومندتر بودند در طلايه قرار داد.
٣- فرمان داد كه هيچ كس جز با اجازه او حق جنگيدن ندارد.
٤- به يارانش جرأت داد و آنها را به پايدارى در جنگ تشويق كرد.
ط- رسول خدا (ص) براى آنكه ميان رزمندگان اسلام رقابتى سالم ايجاد كند تا دلاوريهاى خود را بروز دهند، شمشيرى را در دست گرفت و خطاب به يارانش فرمود:
«چه كسى اين شمشير را مى‌گيرد و حقش را ادا مى‌كند؟» چند تن برخاستند، اما رسول خدا (ص) شمشير را به آنها نداد. تا اينكه ابودُجانه «١»، برخاست و گفت: «اى‌