وى گفت و گو كرد. به دنبال آن رئيس سپاه شرك و نيروهاى همراه او به ناحيه‌اى موسوم به «عُرَيْض» «١» در نزديكى مدينه حمله كردند و دو خانه و يك نخل را به آتش كشيدند.
همچنين مردى از انصار را با همپيمانش در كشتزارشان يافتند و به قتل رساندند. سپس از ترس اينكه مبادا مورد تعقيب پيامبر (ص) و يارانش قرار گيرند پا به فرار گذاشتند.
رسول خدا (ص) يارانش را فراخواند و به تعقيب ابوسفيان پرداخت، تا اينكه به «قَرقَرةُ الكُدْر» رسيد. ابوسفيان و همراهانش با جديت هر چه تمام‌تر مى‌گريختند و ترس فزاينده آنها موجب شد، آذوقه‌اى را كه همراه داشتند در راه بيندازند و جان سالم به در برند. مسلمانان در راه تعقيب به اين آذوقه‌ها كه بيشترش آرد بود دست يافتند و آن غزوه را سويق (آرد) ناميدند.
رسول خدا (ص) با ديدن فرار قريش، همراه يارانش به مدينه بازگشت.
غزوه ذى أَمَرّ «٢» الف- نيروهاى طرفين:
- مسلمانان: ٤٥٠ سوار و پياده به فرماندهى رسول خدا (ص).
- مشركان: قبايل بنى ثعلبه و محارب.
ب- هدف‌ از ميان بردن قبايل بنى ثعلبه و محارب، پيش از تعرض به حومه مدينه منوره.
ج- حوادث‌ به پيامبر خدا (ص) گزارش داده شد كه گروهى از بنى ثعلبه و محارب بر سر آبى در «ذى أمَرّ» «٣» گرد آمده و قصد تعرض به حومه مدينه منوره را دارند. آن حضرت با ٤٥٠ سوار و پياده از مسلمانان بيرون آمد. در راه به مردى از ثعلبه برخورد و از وى درباره مهاجمان پرسش كرد. وى ضمن راهنمايى پيامبر (ص) به جايگاه آنان، يادآور شد كه اگر خبر حركت مسلمانان را بشنوند به بالاى كوهها خواهند گريخت.