ج- حوادث‌ مسلمانان خبردار شدند كه گروهى از قبيله غطفان و بنى‌سليم، قصد حمله به قلمرو اسلامى را دارند. به دنبال آن رسول خدا (ص) در رأس دويست سوار و پياده عازم قَرْقَرةُ الكُدر گرديد تا راه را بر آنان سد كند. هنگامى كه به اين مكان رسيد، آثار شتران را مشاهده كرد ولى كسى را نيافت. زيرا جماعت بنى سليم و غطفان با شنيدن خبر رسيدن مسلمانان گريخته بودند. آنگاه نيروهاى اسلامى شترانى را كه ديدند گرد آوردند و رسول خدا (ص) آنها را بطور مساوى ميان آنها تقسيم كرد. سپاه اسلامى براى نمايش قدرت و بى‌اعتنايى به دشمن مدت سه روز در قلمرو آنان ماند و سپس راه مدينه منوره را در پيش گرفت.
غُّزوه سَويقْ:
الف- نيروهاى طرفين:
- مسلمانان: يك نيروى تعقيبى سبك به فرماندهى رسول خدا (ص).
- مشركان: دويست سوار از قريش به فرماندهى ابوسفيان.
ب- هدف‌ تعقيب ابوسفيان به منظور تضعيف نيروى نظامى وى.
ج- حوادث‌ ابوسفيان با دويست سوار از مكه مكرمه بيرون آمد و تصميم گرفت كه مدينه منوره را مورد حمله‌اى برق‌آسا قرار دهد و آوازه از دست رفته قريش در جنگ بدر را به آنها بازگرداند؛ در حد توان به مسلمانان زيان برساند؛ و به نذر خود كه پس از جنگ بدر عهد كرده بود كه «تا با محمد نجنگد با زنان آميزش نكند» عمل نمايد.
ابو سفيان همراه نيروهاى خود، در تاريكى شب به منزلگاههاى بنى نظير در اطراف مدينه منوره رسيد و بر يكى از سران يهود به نام سَلّام بن مِشْكَم وارد شد. پس از آگاهى از اخبار مدينه، درباره مناسب‌ترين راه زيان رساندن به مسلمانان و فرار از تعقيب آنان، با