رسيدند به وارث آنها پرداخت. به هر يك از كسانى كه به فرمان آن حضرت در مدينه منوره مانده بودند و به جاى شركت در جنگ كارهاى رزمندگان را انجام مى‌دادند و نيز به آنهايى كه پيامبر (ص) را به جنگ تشويق مى‌كردند و با عذرى موجه در مدينه مانده بودند نيز يك سهم داد.
از آنجا كه پيروزى در جنگ تنها به وسيله رزمندگان به دست نمى‌آيد، بلكه با همكارى رزمندگان خطوط مقدم و كسانى در پشت جبهه اسباب پيروزى را تدارك مى‌بينند آفريده مى‌شود، رسول خدا (ص)، هنگام تقسيم غنايم، كسانى را كه به فرمان و نظر و اشاره آن حضرت در پشت جبهه فعاليت مى‌كردند از ياد نبرد.
اسيران «١»:
١- رسول خدا (ص) فرمان كشتن دو تن از اسيران را صادر كرد. زيرا آن دو بشدت با مسلمانان دشمنى مى‌ورزيدند و در حقيقت جنايتكار جنگى به شمار مى‌آمدند نه اسير عادى. شدّت دشمنى آن دو باعث شده بود كه براى شكست رزمندگان اسلام بيش از ديگران تلاش كنند. اينان در مكه نيز، مسلمانهاى مستضعف را بسيار اذيت مى‌كردند و از سر سخت‌ترين دشمنان دين به شمار مى‌رفتند.
٢- تعداد ٦٨ اسير باقيمانده را ميان ياران خود تقسيم كرد و به آنان فرمود: «با اسيران‌