شيوه جنگى صف براى اعراب تازگى داشت، در حالى كه شيوه جنگ و گريز كه از ديرباز مورد استفاده آنها بود، اينك كهنه شده بود.
ج- رمز شناسايى: مسلمانان به منظور شناسايى يكديگر از رمز أحَد ... أحَد استفاده مى‌كردند كه شيوه رايج جنگهاى كنونى نيز هست.
از آنجا كه شرايط جنگى، شرايطى عادى نيست، لازم بود كه براى شناسايى پيكارگران شيوه روشنى اتخاذ گردد. بويژه آنكه مسلمانان و مشركان در آن زمان از نظر ظاهرى مثل شكل، قيافه، تجهيزات و سازماندهى، با يكديگر شباهت داشتند. اهميت و ارزش رمز شناسايى با توجه به اينكه هر دو طرف مانند هم هستند، دو چندان مى‌شود.
امور تداركاتى:
آذوقه‌ مشركان به منظور تهيه غذاى گرم براى جنگجويان روزانه بين نه تا ده شتر مى‌كشتند.
اين شتران از سوى سران قريش تأمين مى‌شد. اما مسلمانان به دليل نامساعد بودن وضعيت اقتصادى‌شان تنها از آرد و خرما استفاده مى‌كردند.
آب‌ مسلمانان در بدر حوضى ساخته آن را پر از آب كردند و در روز جنگ مورد استفاده قرار دادند؛ و ديگر چاههاى بدر را از ميان بردند، تا مورد بهره‌بردارى مشركان قرار نگيرد.
اما سپاه شرك آب نداشتند و همين امر شجاعانشان را وادار مى‌كرد تا براى رسيدن به حوض آب مسلمانان تلاش كنند ولى راهى بر آن نداشتند.
كمبود آب در شكست مشركان تأثير بسزايى داشت.
غنايم‌ رسول خدا (ص) پس از گردآورى غنايم آنها را ميان رزمندگان بدر و كسانى كه آنان را در كسب پيروزى يارى داده بودند به ترتيب زير تقسيم كرد: به سواره دو سهم داد، يك سهم براى خودش و يك سهم براى تأمين خوراك اسبش كه آن را دوباره براى جنگ آماده سازد. به نيروهاى پياده يك سهم داد و سهم كسانى را كه به شهادت‌