آيا انگيزه چنين گفتارى چيزى بجز استوارى اعتقاد و عظمت ايمان بود؟ آيا افراد بى‌اعتقاد، و كسانى كه جز خواسته‌هاى جاهلى، خودخواهى و جاه‌طلبى در دلشان نيست، مى‌توانند همانند اين افراد داراى يقين ثابت و اعتقاد استوار بجنگند؟
روحيه عالى:
رسول خدا (ص) پيش از جنگ و در اثناى نبرد به يارانش جرأت بخشيد و عزم و اراده آنها را استوار ساخت، تا به برترى شمار و تجهيزات قريش اعتنا نكنند. روحيه عالى تنها منحصر به بزرگسالان و رزمندگان نبود، بلكه كودكان جنگ نديده و پيكار نكرده نيز از روحيه‌اى عالى برخوردار بودند.
عبدالرحمن بن عوف مى‌گويد: «در جنگ بدر به صف ايستاده بودم كه متوجه شدم در چپ و راست من دو جوان كم سن و سال قرار دارند. گويى از حضور آنان در كنار خودم احساس ناامنى مى‌كردم. ناگهان يكى از آنان دور از چشم دوستش به من گفت:
«اى عمو، ابو جهل را به من نشان بده.» گفتم: «مى‌خواهى با او چه كنى؟» گفت: «با خدا عهد كرده‌ام كه اگر او را ببينم [با او بجنگم و در اين راه‌] يا او را بكشم يا خود كشته شوم.
جوان ديگر نيز دور از چشم همراه خود سخن او را تكرار كرد. آنگاه من ابوجهل را به آن دو نشان دادم و آن دو مانند دو باز شكارى به او حمله كردند و او را كشتند.» اين دو قهرمان خود نيز در جنگ بدر كشته شدند. آنان عَوف «١» و مُعَوّذ «٢»، فرزندان حارث خزرجى انصارى بودند و مادرشان عفراء نام داشت.
هنگامى كه روحيه نوجوانها چنين عالى باشد، روحيه مردان چگونه است؟