اسلام نياورده بودند، به طمع غنيمت همراه مسلمانان عازم نبرد شدند. ولى رسول خدا (ص) آمدن آنها را مشروط به ايمان به خدا و رسول او فرمود.
ب- نيروهاى اسلامى در هشتم ماه رمضان سال دوم هجرى به ترتيب زير از مدينه منوره به حركت درآمدند:
١- پيش از همه يك گروه گشتى شناسايى بيرون آمد تا اخبار مربوط به تحركات قريش و مسير حركت كاروان را شناسايى كند.
٢- نيروى اصلى، متشكل از دوگردان بود. گردان مهاجران به پرچمدارى على‌بن ابى‌طالب و مصعب بن عمير بن هاشم و گردان انصار به پرچمدارى سعد بن معاد- هر دو پرچم مسلمانان سياه رنگ بود-.
٣- يك عقبدار به فرماندهى قيس بن ابى صَعْصَعَه.
٤- پرچم بزرگ مسلمانان سفيد رنگ و در دست مصعب بن عمير بن هاشم بود.
ج- نيروهاى اسلامى راه كاروانى مدينه تا بدر را به طول حدود ١٦٠ كيلومتر پيمودند. رسول خدا (ص) هفتاد شترى را كه در دسترس داشت ميان يارانش تقسيم كرد.
آن حضرت و على بن ابى طالب و مَرثَد بن ابى مرثد غَنَوى يك شتر داشتند كه به نوبت سوار مى‌شدند- درست همان كارى كه ديگر افراد انجام مى‌دادند-.
دو همسفر رسول خدا (ص) كه در شتر وى شريك بودند گفتند: ما پياده همراه شما مى‌آييم. حضرتش فرمود: «نه شما از من نيرومندتر هستيد و نه من به پاداش از شما بى‌نيازترم.» قصد رسول خدا (ص) از اين سخن رعايت تساوى با نيروهاى زير فرمانش بود.
د- مسلمانان از ترس اينكه مبادا كاروان ابوسفيان را از دست بدهند، به حركت خود سرعت بخشيدند و جاسوسان خود را براى آگاهى از اخبار قريش اعزام كردند. همينكه به نزديكى «صفراء» «١» رسيدند، رسول خدا (ص) به منظور كسب اطلاعات و دستيابى به اخبار مربوط به قريش و كاروانشان يك گشتى شناسايى به استعداد دو رزمنده را به بدر اعزام كرد. مسلمانان هنگام رسيدن به «وادى ذَفْران» «٢»، خبردار شدند كه قريش براى‌