تهديد قرار گرفت كه معناى آن مرگ بازرگانى و بى‌رونق گشتن مركز اقتصادى قريش بود.
همچنين گسترش نفوذ و افزايش قدرت روز به روز مسلمانان، با دوام رهبرى اعراب در دست قريش سازگار نبود.
اينها از جمله مهم‌ترين عواملى بود كه قريش را در انديشه يافتن فرصتى براى ريشه‌كن ساختن آيين جديد فرو برد. يهوديان مدينه نيز به جنگ سرد عليه مسلمانان دامن مى‌زدند و براى آنان مشكل مى‌آفريدند؛ و در حقيقت نقش ستون پنجم قريش را بازى كرده دشمنان را عليه مسلمانان تحريك مى‌كردند.
نيروهاى طرفين:
مسلمانان:
نيروى مسلمانان از مهاجر و انصار بالغ بر ٣٠٥ نفر «١» و فرماندهى آنان با شخص پيامبر (ص) بود- نام آنها در پيوست «ج» آمده است-. اين تعداد نيرو تنها يك اسب و هفتاد شتر داشتند كه هر سه يا چهار رزمنده به نوبت بر يك شتر سوار مى‌شدند.
مشركان:
نيروى مشركان بالغ بر ٩٥٠ نفر و بيشترشان از قريش بودند. آنان دويست رأس اسب را با خود يدك مى‌كشيدند و براى سوارى و حمل بار تعداد زيادى شتر داشتند. فرماندهى اين نيروها با چند تن از سران قريش بود.
هدفهاى طرفين:
مسلمانان:
دستيابى بر كاروان تجارى قريش «٢»: رهبرى اين كاروان با ابوسفيان بود و سى تا چهل نگهبان از آن حمايت مى‌كردند.
درنگ در بدر: پس از فرار كاروان، مسلمانان در محل بدر ماندند، به اين منظور كه‌