عبدالله مردانش را بر مضمون نامه پيامبر (ص) آگاه ساخت و گفت كه رسول خدا (ص) وى را از مجبور ساختن كسى براى همراهى با خود نهى فرموده است ...
با اين وجود هيچ‌كس از همراهى با او سر باز نزد.
عبدالله با نيروهاى زير فرمان خود حركت كرد- بجز سعد وقاص و عتبة بن غزوان كه در جستجوى شتر گمشده خود رفتند و به اسارت قريش درآمدند- تا اينكه در سرزمين نخله فرود آمد. با رسيدن كاروان قريش مسلمانان به آنها حمله كردند. در اين درگيرى يك تن از مشركان به نام عَمرو بن حَضْرَمى كشته شد، دو تن ديگر به اسارت درآمدند «١» و نفر چهارم بسوى قريش گريخت. عبدالله همراه كاروان و دو اسير به مدينه بازگشت.
مشركان: شامل يك كاروان بازرگانى به پشتيبانى چهار مرد از قريش به فرماندهى عَمرو بن حَضْرمى.
هدف:
همان‌طور كه در نامه رسول خدا (ص) به صراحت آمده بود، هدف مسلمانان رسيدن‌به نخله، كشف اخبار قريش و دستيابى به اطلاعات مربوط به آنها بود و قصد جنگيدن نداشتند.
نتايج:
الف- شور و هيجان عبداللّه منجر به جنگ در ماه حرام گشت. اين امر كه با رسوم اعراب آن روزگار مخالف بود، فرصت مناسبى به قريش داد تا عليه مسلمانان آغاز به تبليغات كنند.
رسول خدا (ص) قصد مبارزه نداشت، بلكه تنها هدفش كسب اطلاعات بود.
ب- نخستين كسى كه از مشركان كشته شد، نخستين غنيمتى كه به دست آمد و نخستين كسانى كه به اسارت درآمدند در اين جنگ بود. رسول خدا (ص) آن دو اسير را آزاد ساخت. يك تن از آنها اسلام آورد «٢» و ديگرى از همان راهى كه آمده‌