هر كس قدرت گريه كردن دارد بايد گريه كند و كسى كه قدرت ندارد بايد در خودش غم و غصه راه دهد و تظاهر به گريه كند. بدرستى كه قلبى كه شكسته نشود از خدا دور است.

در قرآن و روايت داريم ﴿فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَ لْيَبْكُوا كَثِيراً﴾ [١] كمتر بخندند و بيشتر گريه كنند. كسى كه به مقام ﴿إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ﴾ [٢] برسد، هميشه در حال حزن است.

٢٢- راحتى دنيا و آخرت‌

يا اباذَرْ! يقُولَ اللهُ تَبارَكَ وَ تَعالى لا اجْمَعُ عَلي عَبْدٍ خَوْفَيْنِ وَ لا اجْمَعُ لَهُ أَمْنَيْنِ فَاذا امَنَنى فِى الدُّنْيا اخِفْتُهُ يوْمَ الْقِيامَة وَ اذا خافَني فِى الدُّنْيا امَنْتُهُ يوْمَ الْقِيامَةِ.

اى اباذر! خداوند مى‌فرمايد: من براى بنده خود هيچگاه دو تا خوف و ترس و يا دو أمن را جمع نمى‌كنم. هر كس در دنيا خائف باشد و ترس و وحشت داشته باشد، در آخرت‌

[١]- توبه/ ٨٢.

[٢]- فاطر/ ٢٨.