انَّ اللهَ يدْفَعُ البَلاءَ بِمَنْ يصَلّى مِنْ شيعَتِنا عَمَّنْ لا يصَلّى مِنْ شيعَتِنا وَ لَوْ اجْمَعُوا عَلى تَرْكِ الصَّلاةِ لَهَلَكُوا وَ انَّ اللهَ يدْفَعُ بِمَنْ يزَكّى مِن شيعَتِنا عَمَّنْ لا يزَكّى مِنْ شيعَتِنا وَ لَوْ اجْتَمَعُوا عَلى تَرْكِ الزَّكاةِ لَهَلَكُوا وَ انَّ اللهَ يدْفَعُ بِمَن يحِجُّ مِنْ شيعَتِنا عَمَّنْ لا يحِجُّ مِنْ شيعَتِنا وَ لَوْ اجْمَعُوا عَلى تَرْكِ الْحَجِّ لَهَلَكُوا وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعالى «وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْارْض» [١] خدا از بركت وجود نماز خوانها بلا را از بى‌نمازها و از بركت وجود روزه‌داران بلا را از روزه‌خواران و به خاطر حج كنندگان بلا را از ترك كنندگان حج برداشته والا اگر همه بى‌نماز بودند و زكاة را نمى‌دادند و حج نمى‌كردند خداوند همه را هلاك مى‌كرد. بنابراين خداوند از تاركين نماز و روزه‌خواران و تاركين زكاة ناراحت است و اينها پيش خداوند آبرو ندارند، امّا به خاطر يك عده‌اى كه پاى بند به عبادت هستند و دستورات دين را عمل مى‌كنند، خداوند آنها را مورد عفو قرار مى‌دهد.

در مثل است كه وقتى دهقان شالى و گندم را آبيارى مى‌كند، علف‌هاى هرز نيز آب مى‌خورند و مى‌گويند: دهقان آب را به خاطر من داده امّا غافل است كه دهقان آب را به شالى و گندم داده است. در اينجا تاركين نماز و روزه‌خواران و بى‌تقواها مى‌گويند: خدا ما را چقدر دوست دارد كه به ما

[١]- وسائل الشيعه، ج ١، ص ١٨.