دنبال اهداف والاى خود باشند و از رسيدن به درجات عالى باز نمانند. حوزه و روحانيت بايد معنويت خود را حفظ كند. در سال ١٣٣٤ كه به قم آمدم، مرجعيت عامه به دست مرحوم حضرت آية الله العظمى بروجردى رَحمَهُ‌الله بود. معنويت خاصى در حوزه حاكم بود كه انسان لذت مى‌برد؛ طلبه‌ها مشغول درس و بحث و مطالعه بودند و جز بحث علمى بحث ديگرى نبود. اساتيد علما و حوزه اگر براى شاگردان خود صحبت كنند و آنها را موعظه كنند، خيلى مفيد است.

به هر حال مواظب اعمالمان باشيم و جلو گناهان را بگيريم مخصوصاً بايد مواظب زبانمان باشيم. طورى نباشد كه اثر گناه، خودمان را بسوزاند.

يا اباذَرْ! دَعْ ما لَسْتَ مِنْهُ فى شَىْ‌ءٍ. رسول خدا ٦ در ادامه مى‌فرمايند: اى ابوذر! آنچه را كه براى تو نيست و به تو نسبت ندارد و در آن براى تو نفعى نيست،

رها كن. چقدر صحبت‌ها مى‌كنيم كه براى ما نفع ندارد و سراسر ضرر است و اگر سكوت اختيار مى‌كرديم بهتر بود.

وَلا تَنْطِقْ فيما لا يعْنيكَ سخنهاى بيهوده و بى‌نفع را نگو.

وَ احْرُسْ لِسانَكَ كَما تَحْرُسُ رِزْقَكَ. زبانت را حفظ كن همانطور كه روزى خود را نگهدارى مى‌كنى.

يا اباذَرْ! انَّ اللهَ جَلّ ثَناؤُهُ لِيَدْخُلَ قَوْماً الَجَنَّةَ فَيِعْطيهِمْ حَتّى يمْلَئُوا.

اى اباذر! خدا عده‌اى را وارد بهشت مى‌كند و اهل بهشت قرار مى‌دهد و به آنها هر آنچه كه بخواهند و آرزو داشته باشند عطا مى‌كند.