اگر انسان همدمى خوب و نيكوكار داشته باشد از انزوا و گوشه نشينى و تنهايى خيلى بهتر است و اگر انسان در جامعه هيچ اثرى نداشته باشد و جامعه از وجود او بهره‌مند نشود و در كارهاى اجتماعى هيچ نقشى نداشته باشد، تنها بماند، بهتر است، مثل گُل باشيد كه در هر مجلسى آنرا مى‌برند، آنجا را معطر مى‌كند، و بالاخره اگر براى مردم سودمند نيستى، لا اقل ساكت باش اين همه‌

غيبت نكن، تهمت نزن، آن‌جا را خراب نكن كه مردم را ناراحت كنى. اى عزيزان! دعا كنيد كه خداوند ما را از خواب غفلت بيرون آورد و توفيق دهد كه اين دستورات را نصب العين خود قرار دهيم.

يا اباذَرْ! لا تُصاحِبْ الّا مُؤْمِناً وَ لا ياْكُلَ طَعامَكَ الّا تَقِىٌّ وَ لا تَاْكُلْ طَعامَ الْفاسِقينَ. اى اباذر! با كسى رفيق نشو مگر با اهل ايمان و غذايت را جز به متقين نخوران و خودت نيز سر سفره فاسقين ننشين.