يا اباذَر! ما مِنْ مُؤْمِنٍ يقُومُ مُصَلِّياً الّا تَناثَرَ عَلَيْهِ الْبِرُّ ما بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْعَرْشِ وَ وُكِّلَ بِهِ مَلَكٌ ينادى يابْنَ آدَمْ لَوْ تَعْلَمُ ما لَكَ فِى الصَّلواةِ وَ مَنْ تُناجى مَا انْفَكَّ.

هيچ مؤمنى نيست كه نماز بخواند مگر آنكه بين او و بين عرش، خداوند براى او خوبيها قرار مى‌دهد و براى او ملك و فرشته‌اى قرار داده مى‌شود كه فرياد مى‌زند: يابن آدم! اگر بدانى خدا چه چيزى برايت قرار داده و ذخيره كرده و اگر بدانى با چه كسى مشغول مناجات هستى، هيچگاه از نماز جدا نمى‌شوى.

از اين روايت بالملازمه و به مناسبت حكم و موضوع، فهميده مى‌شود كه اگر كسى نمازش را با حالت سستى و بيحالى مى‌خواند و خواندن نماز برايش سخت است و از تمام شدن نمازش خوشحال مى‌شود، آن روحيه و معنويت در او نيست. نمى‌داند كه با چه كسى مشغول صحبت كردن و راز و نياز است. نماز براى كسانيكه روح ايمان در قلب آنها دميده شده، بسيار لذت بخش و شيرين است، همانطور كه در حالات بزرگان مى‌بينيم و اگر كسانى نماز را مانند بار سنگينى بر دوش خود مى‌دانند، بايد بدانند كه از ضعف ايمان آنهاست.

يا اباذَرْ! طُوبى لِاصْحابِ الْالْوِيَةِ يوْمَ يحْمِلُونَها فَيَسْبِقُونَ النّاسِ الَى الْجَنَّةِ الا هُمُ السّابِقُونَ الَى الْمَساجِدِ بِالْاسْحارِ وَ غَيْرِ الْاسْحارِ.