در حديث نبوى آمده است كه تمام رحمتها و محبتهايى كه بين مادرها و فرزندانشان و بين انسانها و حيوانات و موجودات وجود دارد، يكصدم از رحمت‌ها و محبت‌هاى خداوند است كه بين موجودات عالم تقسيم كرده است و ذات اقدس الهى ٩٩ درصد رحمت خود را براى فرداى قيامت بندگان خويش نگه داشته است. [١]

اينجاست كه مى‌فهميم يك بُعد از گريه‌هاى ائمه طاهرين عليهِمُ‌السَّلام از خوف و خشيت خدا بوده است و لكن يك بخش گريه آنها گريه شوق بوده است؛ وقتى به مقام رحمانيت خدا توجه مى‌كردند، به گريه مى‌افتادند.

اميدواريم كه خداوند ما را از مؤمنين قرار دهد كه مشمول رحمت واسعه هستند. انسانى كه گناه مى‌كند دوست ندارد كه ديگران او را ببينند و از گناه او آگاه باشند و اگر كسى از گناه او مطلع شد، هر دفعه كه با او برخورد داشته باشد، خجالت كشيده و احساس شرمندگى مى‌كند. امّا خداى متعال با آنكه از گناهان انسان اطلاع دارد، درجه عبد را بالاتر مى‌برد و اين مقام والايى است. بنده مؤمن گناه را براى خودش سنگينى مى‌بيند و دائماً عذاب وجدان دارد كه چرا اين كار را كردم؟ چرا گناه كردم؟ چرا بايد تا روز قيامت سرافكنده باشم؟

وَ اذا ارادَ اللهُ بِعَبْدٍ شَرّاً أَنْساهُ ذُنُوبَه‌

رسول خدا ٦ در ادامه فرمود: اگر خداوند بخواهد به بنده‌اى شرى برسد، او را به خود واگذار مى‌كند، به طورى كه گناه خود را فراموش كند

[١]- جواهر العددية، ج ١، ص ١٠٩.