آنگاه حضرت فرمود: خداوند در قلب او رضايت قرار مى‌دهد تا جائيكه راضى بشود يعنى به آن بنده‌اى كه نور عالى دارد، در مقابل عملش، رضايت در قلبش قرار مى‌دهد. امكان دارد اين عبارت يك نوع رحمت و فضل خدا باشد بر ديگر افرادى كه در بهشت هستند؛ بدين معنا كه اينها وقتى مقام عالى او را مى‌بينند، در خود حالتى احساس مى‌كنند و غصه مى‌خورند و اينجاست كه‌ خداوند آنها را نيز راضى مى‌كند تا ناراحت نشوند. زيرا بهشت جاى غصه خوردن و ناراحت بودن نيست. حضرت فرمود: أنتم فرحاء در بهشت خوشحاليد. بنابراين مشكل اين است كه اين شياطين را- كه نشسته‌اند تا نگذارند ما بهشت برويم- سركوب كنيم.

١٨- بى‌ارزشى دنيا

يا اباذَرْ! الدُّنْيا سِجْنُ المُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكافِرِ وَ ما أَصْبَحَ فيها مُؤْمِنٌ الّا خَريفاً كَيْفَ لا يحْزَنُ وَ قَدْ اوْ عَدَهُ اللهُ جَلَّ ثَنائُهُ انَّهُ وارِدُ جَهَنَّمَ وَ لَمْ يعِدْهُ انَّهُ صادِرٌ عَنْها

پيامبر اكرم ٦ فرمودند: دنيا براى مؤمن زندان و براى كافر بهشت است و مؤمن در دنيا صبح نمى‌كند مگر اينكه محزون و غمناك است.