نازل مى‌كند. ﴿وَ كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَ لَمْ يُؤْمِنْ بِآيَاتِ رَبِّهِ وَ لَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقَى﴾ [١] آنگاه ما كيفر مى‌كنيم كسانى را كه اسراف كردند و به خدا ايمان نياوردند.

يا اباذَرْ! اذا كانَ الْعَبْدُ فِى الْارْضِ قَفْرٍ فَتَوَضّأَ اوْ تَيَمَّمَ ثُمَّ اذَّنَ وَ اقامَ وَصَلّى امَرَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ الْمَلائِكَة فَصَفُّوا خَلْفَهُ صَفّاً لا يرى طَرَفاهُ يرْكَعُونَ بِرُكُوعِهِ وَ يسْجُدُونَ بِسُجُودِهِ وَ يؤَمِّنُونَ عَلى دُعائِهِ. اى اباذر! هرگاه بنده‌اى در بيابانى بى‌آب و علف وضوء بسازد يا تيمّم نمايد سپس اذان و اقامه بگويد و نماز بخواند خداوند تبارك و تعالى به ملائكه امر مى‌كند پشت سر او نماز بخوانند در صفى طولانى كه دو طرف آن ديده نمى‌شود، با ركوع و سجود او ركوع و سجده روند و در دعاهاى او آمين بگويند.

يا اباذَرْ! مَنْ اقامَ وَ لَمْ يؤَذِّن لَمْ يصَلِّ مَعَهُ الَّا مَلَكاهُ اللّذانِ مَعُهُ. اى اباذر! اگر كسى اقامه گفت و اذان نگفت، با او نماز نمى‌خوانند مگر دو ملكى كه همراه اوست.

اين دو بند از حديث چنين مى‌رساند كه چقدر تفاوت است بين‌ اين دو نماز، بايد چنين باشد زيرا كه فرموده‌اند «افْضَلُ الْاعْمالِ احْمَزُها» بهترين عملها دشوارترين آنها است.

[١]- طه/ ١٢٧.