درباره «مرحوم حاج سيد على اصغر جابلقى بروجردى» (متوفى ٣١٣١) نوشته‌اند كه پدر و برادرش از علماء بودند. وقتى آمد درس طلبگى بخواند، به حسادت بعضى از فاميلها و اقربا و رفيقان مبتلا شد، آنها نمى‌گذاشتند كه ايشان رشد و ترقى كند و او را آزار و اذيت مى‌كردند. هنگامى كه مى‌خواست كتاب بنويسد، او را زجر مى‌دادند. بعد از فوت پدر و برادرش كينه‌ها را بر سر او خالى كردند ولى او در ميان اين فشارها توانست كتاب «طرائف المقال» را بنويسد كه جاى تعجب است.

بنا نيست كه روحانيت در راحتى به جايى برسند و همه بايد سختى ببينند. روحانيت بايد با اين مشكلات بسازد و اين نعمت را از دست ندهد و اين امر، خيلى مهمّ است. در ادامه حديث حضرت مى‌فرمايند: مَنْ رَكِبَهانَجى وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْها غَرَقَ. هركس سوار اين كشتى شود، نجات پيدا مى‌كند و هركس تخلف كند، غرق مى‌شود.

و در ادامه مى‌فرمايند: وَمَثَلُ بابِ حِطّةٍ فى بَنى اسْرائيلَ مَنْ دَخَلَها كانَ آمِناً. باب حِطَّه در بنى اسرائيل باب توبه آنها از گناهان بوده است.

يهوديان مى‌آمدند در آنجا سرفرود مى‌آوردند و اظهار توبه مى‌كردند كه خدايا گناهان ما را ببخش و از آن درب كه وارد مى‌شدند، علامت توبه آنها بوده است و برمى‌گشتند. بنابراين پيامبر مى‌فرمايند:

اهل‌بيت من هم «بابُ الحِطَّه» بنى اسرائيلند؛ هركس به ولايت اهل بيت من تمسك جويد، خدا توبه او را قبول مى‌كند.