مى‌رساند، و يا پيرى كه كم‌كم عقل او را كم كند. خدا مى‌فرمايد: ﴿يُرَدُّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ لِكَيْ لَا يَعْلَمَ بَعْدَ عِلْمٍ شَيْئاً﴾ [١] سن آدم كه بالا مى‌رود هيچ چيز يادش نمى‌ماند. يا انتظار مرگى را دارد كه انسان را به تعجب و تحير وامى‌دارد. در بعضى از نسخه‌ها «موتاً مُجَهِّزاً» آمده يعنى مرگى كه انسان را سريع حركت مى‌دهند و مى‌برند؛ و يا منتظر دجّال، بدترين غايب است كه بيايد و يا ساعتى كه سنگين‌تر و تلخ‌تر است.

«إنَّ شَرَّ النّاسِ مَنْزِلَةً عِندَاللهِ يوْمَ الْقِيامَةِ عالِمٌ لا ينْتَفِعُ بِعِلْمِه» روز قيامت و در پيشگاه خدا بدترين مردم عالمى است كه از علم خود بهره‌اى نبرد واقعاً خيلى مصيبت بزرگى است كه انسان عالم باشد ملا بشود و پيشواى مردم قرار بگيرد ولى از علم خود سودى نبرد و اگر ما ينْتَفَع را مجهول بخوانيم معنا مى‌شود عالمى كه از علمش بهره‌اى برده نشود.

«وَمَنْ طَلَبَ عِلْماً لِيَصْرِفَ بِه وُجُوهُ النّاسِ الَيْهِ» و كسى كه طلب علم كند براى اينكه مردم را به خود جلب كند. و وجهه مردمى پيدا نمايد تا او را دست‌بوسى كنند، بوى بهشت را نخواهد يافت.

يا اباذَرْ! مَنِ ابْتَغَى الْعِلْمَ لِيَتخْدِمَ بِهِ الْناسِ لَمْ يجِدْ ريحَ الْجَنَّةِ، اى اباذر! هركس براى فريفتن مردم علمى را به طلبد بوى بهشت به او نمى‌رسد. روايت داريم بوى بهشت تا پانصد سال راه مى‌رسد، و اين دسته از طالبان علم بوى بهشت را هم حس نمى‌كنند تا برسد به خود بهشت و اين

[١]- نحل/ ٧٠.