«وَلا تَفْتِ بِما لا عِلْمَ لَكَ تُنْجِ مِنْ عَذابِ اللهِ يوْمَ الْقيامَةِ» به چيزى كه علم به آن نداريد فتوا ندهيد نَحْنُ عَلي خَطَرٍ عَظيمٍ، ما را خطر بزرگ تهديد مى‌كند و آن اين است كه نسبت به احكام الله فتواى‌هاى بى‌پايه و مدرك بدهيم.

يا اباذَرْ! يطَّلِعُ قَوْمٌ مِنْ اهْلِ الْجَنَّة الى قَوْمٍ مِنْ اهْلِ النّارِ يقُولُونَ ما ادْخَلَكُمُ النّارَ وَ قَدْ دَخَلنْا الْجَنَّة بِفَضْلِ تَأْديبِكُم وَ تَعْليمِكُم. گاهى اهل بهشت بر عده‌اى از دوزخيان اشراف پيدا مى‌كنند و به آنها مى‌گويند چه چيزى شما را داخل جهنم كرده در حاليكه ما از بركت شما به بهشت رفتيم.

فَيَقُولُونَ انّا كُنّا نَأْمُرُ بِالْخَيْرِ وَ لا نَفْعَلُهُ. جواب ميدهند ما امر به خير مى‌كرديم ولى خودمان انجام نمى‌داديم.

اين جمله خطاب به ما اهل علم است، ما كه بالاى منبر ديگران را امر به معرف و نهى از منكر مى‌كنيم مبادا به ما بگويند حضرت آقاى عمامه به سر چرا در آتشى؟ شما به مسائل ياد داديد و شما ما را ادب كرديد حالا چرا خودت در جهنم دارى مى‌سوزى؟ ﴿لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ‌كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ﴾ [١] چرا كه مى‌گوييد آنچه را كه عمل نمى‌كنيد، سنگين و گران است نزد خداوند حاليكه غضب كند بر كسى

[١]- صف/ ٢ و ٣.