گرفتارهاى ما از زبانمان است و همين زبان است كه فرداى قيامت ما را بيچاره مى‌كند. با اين زبان مى‌شود حق را باطل و باطل را حق جلوه داد. روحانيت كه داراى منصبى سخت است و سخن مى‌گويد و سخنرانى مى‌كند بايد خيلى مواظبت كند. قرآن كريم مى‌فرمايد: ﴿لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَ تَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ﴾ [١] چرا حق را با باطل مى‌آميزيد و مُشتَبَه مى‌كنيد تا ديگران نفهمند و گمراه شوند و حقيقت را پوشيده مى‌داريد، در حاليكه مى‌دانيد. و باز مى‌فرمايد: ﴿فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا فَوَيْلٌ‌لَهُمْ مِمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَ وَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا يَكْسِبُونَ﴾ [٢] پس واى بر آنها نوشته‌اى با دست خود مى‌نويسند و سپس مى‌گويند اين از جانب خداست تا آنرا به بهاى كمى بفروشند پس واى بر آنها از آنچه از اين راه بدست مى‌آورند. بنابراين زبان مى‌تواند آدم را بهشتى و يا جهنمى كند.

قُلْتُ يا رَسُولَ اللهِ وَ انّا لَنُؤاخَذُ بِما تَنْطِقُ بِهِ أَلْسِنَتِنا قالَ يا اباذَرْ وَ هَلْ يكُبُّ النّاسُ عَلى مَناخِرِهِمْ فِى النّارِ الّا حَصايِدَ أَلْسِنَتِهِمْ انَّكَ لا تَزالُ سالِماً ما سَكَتَّ فَاذا تَكَلَّمْتَ كُتِبَ لَكَ أَوْ عَلَيْكَ.

اكب يعنى به رو انداختن و منخره يعنى جلو كه كنايه از صورت است. اباذر مى‌گويد: عرض كردم‌ يا رسول الله آيا ما به خاطر آنچه كه به

[١]- آل عمران/ ٧١.

[٢]- بقره/ ٧٩.