پندهاى رسول اعظم به اباذر غفارى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٩٦
داده نمىشد، انسان هلاك مىشد. پس ما داراى اخلاق وجدانى و ملكه الهى هستيم كه شهوتها را كنترل مىكند. حضرت يوسف فرمود: ﴿إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي﴾ [١] اگر «ما رحم ربى» نبود، خدا مىداند چه به سر انسان مىآمد از طرفى «انَّ النَّفْسَ لَامّارَةٌ بِالسُّوءِ» است تا معلوم شود چقدر قدرت بازدارنده الهى يعنى ايمان داريد. خوشا به حال كسانى كه توكل و اعتمادشان به خدا است و از او استمداد مىطلبند كه آنها را در مبارزه با هواى نفسشان كمك كند. شهوات انسان فراوان است از شهوت جنسى گرفته تا شهوت رياست و دنياطلبى و مقام و تكاثر و هر چه سن انسان بالا مىرود، شهوات جاه و مقام و تكاثر او بيشتر مىشود. ﴿أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ﴾ [٢] اين قدر تكاثر مىآيد تا انسان را به قبر ببرد. اگر صد سال هم عمر كند، باز هم دوست دارد از همه بيشتر داشته باشد. به قول رسول مكرم اسلام ٦ هرچه آدم پيرتر مىشود، اين صفت در انسان زندهتر و جوانتر مىشود. بعضى از شخصيتهاى بزرگ هستند كه با سن و سال پيرى آنقدر بازدارنده آنها قوى است، آنقدر خوف الهى در دل آنها است و مواظب اعمال و رفتار خود هستند كه منشأ خير و بركتند. چرا ما مانند آنها نباشيم؟
دومين صفتى كه به درد انسان در روز قيامت مىخورد، صفت حلم است.
[١]- تكاثر/ ١ و ٢.
[١]- يوسف/ ٥٣.