وَاتَّخَذُوا كِتابَ اللهِ شِعاراً دُعائَهُ دِثاراً يقْرِضُونَ الدُّنْيا قَرْضاً. خوشا به حال كسانى كه شعارشان كتاب خداست و در درونش لباس زيرينش دعا است و به ياد خدا است دنيا را قرض مى‌گيرد.

آنها مى‌گويند: خدايا به من بده تا به خودت برگردانم. يعنى زاهد اموال دنيا را در راه خدا مصرف مى‌كند. ﴿مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً﴾ [١] اين چقدر جالب است كه انسان با خدا معامله كند. بايد به كسانى كه دنبال زراندوزى و جمع كردن مال زيادند، گفت: اى بيچارگان! با اين اموال زياد چه مى‌خواهيد انجام دهيد؟ مگر اجداد و پدرانتان چكار كردند؟

٣٧- عمل صالح‌

يا اباذَرْ! حَرْثُ الْآخِرَةِ الْعَمَلَ الْصالِحُ وَ حَرْثُ الدُّنْيا الْمالُ‌ وَ الْبَنُونُ.

اى اباذر! آنچه براى آخرت انسان كارساز است عمل شايسته و نيك است و محصول تلاش دنيا مال و فرزند است.

[١]- حديد/ ١١.