خدا به اين نيست كه انسان همه‌اش سبحان الله و يا الحمدلله بگويد بلكه ذكر خدا به اين است كه انسان در هر امرى كه حرام است به ياد خدا باشد و آن را رها كند. اگر ياد خدا باشى و قرآن بخوانى، باعث آن مى‌شود كه اهل آسمان نيز به ياد تو باشند. روايت داريم كه هر منزلى كه در آنجا قرائت قرآن شود، براى اهل آسمان نورافشانى مى‌كند. امام صادق (ع) فرمود: «يضيئُ لِاهلِ السَّماءِ كَما يضيئُ الكَوكَبُ الدُرى لِاهلِ الأَرضِ» [١] خانه‌اى كه در آن قرآن خوانده شود، براى اهل آسمان مى‌درخشد همانطورى كه ستارگان براى اهل زمين مى‌درخشند.

تأثير فهميدن اهل آسمان از تلاوت قرآن ما چيست؟ روايت داريم كه هرگاه ملائكه آسمان ياد شما كنند، براى شما طلب مغفرت و رحمت و علو درجه مى‌كنند و مى‌گويند: خدايا! اين بنده را ببخش و درجات بهشت را به او مرحمت فرما.

تصور ما اين است كه دعاى ملائكه مستجاب است. زيرا دعاى ملائكه توأم با گناه نيست آنها اخلاص دارند و هواى و هوس ندارند بر خلاف ما انسانها كه دعايمان با أغراض و أميال نفسانى و پول همراه است و چون اعمال و رفتار ما صد در صد براى خدا نيست، پس دعاهاى مان مستجاب نمى‌شود. چقدر از كارهايمان، درس خواندنمان، تبليغاتمان و سخنانمان براى خداست؟ و چقدر براى مقام و دنيا است؟ حب و بغض‌هاى ما چه اندازه براى رضاى خداست؟

[١]- وسائل الشيعه، ج ٤، ص ٣٢٤.