پندهاى رسول اعظم به اباذر غفارى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٦٥
يا اباذَرْ! مَنْ اجابَ داعِىَ اللهِ وَ احْسَنَ عِمارَةَ مَساجِدِ اللهِ كانَ ثَوابَهُ مِنَ اللهِ الْجَنَّة.
اى ابوذر! هر كس دعوت كننده به سوى حق را لبيك گويد و مساجد را آباد كند، پاداش او بهشت است.
مؤذن، «داعى الله» است و از طرف خدا بندگان را به سوى خدا دعوت مىكند و مىگويد: «حَىَّ عَلَى الصَّلاةِ، حَىَّ عَلَى، الْفَلاحِ حَىَّ عَلى خَيْرِ الْعَمَلِ» اگر او را اجابت كنى و به سوى خدا رفتى، پاداش تو بهشت است. انسان بايد همه كارهايش براى خدا باشد و از آن جمله اذان گفتن است كه بايد براى خدا باشد. اگرمؤذّن براى خدا اذان بگويد، خيلى مقام او بالاست. شخصى به خدمت امام (ع) رسيد و عرض كرد: من شما را خيلى دوست دارم و از براى خدا هم دوستدار شما هستم. حضرت فرمودند: من هم از تو خيلى بدم مىآيد و براى خدا هم از تو بدم مىآيد. آن شخص از شنيدن اين سخن منقلب شد و علت را از امام (ع) سؤال كرد و حضرت فرمودند: بدى تو در اين است كه براى اذان گفتن پول مىگيرى. اى برادران روحانى طبق اين روايت كار ما مشكل خواهد شد. چقدر از منبرهاى شما فى سبيل الله است؟ و در مقابل آن پول نمىگيريد؟ آيا اوضاع سخنرانىها و منبرهاى شما طورى هست كه امام زمان روحى فداه آنرا تأييد و امضا نمايند؟
٦٧- آباد كردن مساجد