جعفر كسى نيست، اگر خدا كند و صاحب دلى بيايد و مصيبتها و رنجهاى زهرا را بگويد، اگر انسان پاى منبر او بميرد، جا دارد. عزيزان در مجالس حضرت زهرا عَليهاالسَّلام شركت كنيد و او را از غربت بيرون آوريد.

يا اباذَرْ! يقُولُ الله تَبارَكَ وَ تَعالي وَ انَّ احَبَّ العِبادِ الىَّ المُتَحابُّونَ بِجَلالى (مِنْ اجْلى) الْمُتَعَلِّقَةُ قُلُوبُهُمْ بِالْمَساجِدِ وَالْمُسْتَغْفِرُونَ بِالْاسْحارِ اولئِكَ اذا ارَدْتُ بِاهْلِ الْارْضِ عُقُوبَةً ذَكَرْتُهُمْ فَصَرَفْتُ الْعُقُوبَةَ عَنْهُمْ‌

اى اباذر! خداى تبارك و تعالى مى‌فرمايد: محبوبترين بندگان در نزد من آنهائى هستند كه محبتشان نسبت به يكديگر به خاطر خداست و حب فى الله دارند.

اينها دلهايشان وابسته به مسجد است.

و چون محب الى الله هستند، ديگران را هم دوست دارند. و روحشان براى رفتن به مسجد پر مى‌زند و دورى از مسجد برايشان عذاب سختى است.

در سحرها با خدا راز و نياز و از او طلب مغفرت مى‌كنند. خدا مى‌فرمايد: هرگاه بخواهم اهل زمينى را به خاطر گناه عذاب كنم به ياد بندگانى كه اهل مسجد و استغفار و محب الى الله هستند، مى‌افتم و عذاب و بلا را از آنها دور مى‌كنم.

بعضى فكر مى‌كنند كه اگر خدا بلا نازل نمى‌كند به خاطر محبوبيتى است كه پيش خدا دارند و مى‌گويند: خدا ما را دوست دارد كه بر ما بلا