يا اباذَرْ! هَلْ ينْتَظرُ احَدُكُمْ الّا غِنىً مُطْغياً اوْ فَقْراً مُنْسِيّاً اوْ مَرَضاً مُفْسِداً أوْ هِرَماً مُقْعِداً اوْ مَوْتاً مُجْهِزاً اوْ الدَّجّالَ، فَانَّهُ شَرُّ غايِبٍ ينْظَرُ اوِ السّاعَة فَالسّاعَة ادْهى وَ امَرُّ.

اى ابوذر! آيا هيچ يك از شما جز اين انتظارمى‌برد ثروت و مالى كه به طغيان انجامد به دست آورد، يا فقر و

پريشانى كه موجب فراموشى خدا گردد، و يا بيمارى كه جان او را تباه سازد، يا پيرى كه او را از كار و فعّاليت باز دارد، و يا مرگ كه شتابان در رسد، و يا دجّال (فتنه انگيز) كه بدترين غايبى است كه انتظارش مى‌رود، يا رسيدن هنگام رستاخيز و آن وقت ترسناك‌تر و تلخ‌تر است.

آيا جز اين است كه انسان چشم انتظار سرمايه‌اى است كه او را به طغيان مى‌كشد. خدا مى‌فرمايد: ﴿إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَى‌أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى﴾ [١] «اگر انسان خود را بى‌نياز ببيند طغيان مى‌كند»، و يا اينكه منتظر فقرى است كه او را به فراموشى مى‌كشاند، يا مرضى بگيرد كه او را فاسد كند و رفته رفته از بين ببرد. در بعض از نسخ أَو مَرَضاً مَضْنِياً، دارد كه همين معنا را

[١]- علق/ ٦ و ٧.