پندهاى رسول اعظم به اباذر غفارى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٧٨
اى ابوذر! اينقدر سراغ عمل زياد نرويد بلكه تقواى عمل را زياد كنيد كه مهم است.
سرمايه زندگى تقوا است. انسان بايد پاك باشد و حلال و حرام را رعايت كند و به امانت مردم خيانت نكند. در غير اين صورت عمل بدون تقوا فايدهاى ندارد نماز خواندن بدون تقوا سودى ندارد. اما عمل كم همراه با تقوا ارزش دارد.
﴿وَ كَيْفَ يقِلُّ عَمَلٌ يُتَقَبَّلُ يقُولَ اللهَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ﴾ [١].
چگونه مىشود عمل با تقوا را كم حساب كرد با اينكه خداوند آنرا قبول مىكند.
پس كثرت و قلت به قبولى عمل است نه به ظاهر عمل.
علامه مجلسى رَحمَهُالله به خواب كسى آمد و فرمود: چيزى كه خيلى دست مرا گرفت، اين بود كه براى من مجسم كردند و گفتند اين عمل تو براى خدا بوده است و آن سيبى بود كه براى رضا خدا به دست بچه يتيمى دادم. امام خمينى رَحمَهُالله مىفرمود: اشتباه نكنيد، مجلسى رَحمَهُالله آدم كوچكى نبود كه به خانه اين و آن برود و آنهائيكه مىآمدند در خانه مجلسى براى استفاده از علم و معنويت ايشان مىآمدند. به هر حال كار براى خدا چقدر ارزش دارد.
اى عزيزان! عملتان را لله كنيد. اگر براى درس مىآئيد براى خدا بيائيد و اگر به منزل مىرويد و يا با دوستان هستيد و يا پيش خانواده هستيد و يا بحث مىكنيد و اگر مىخوريد و يا مىخوابيد همه و همه براى خدا باشد.
[١]- مائده/ ٢٧.