مى‌آيد امام صادق (ع) فرمود: يا ابا صالح هر وقت به تشييع جنازه مى‌روى فكر كن خودت هستى. طورى نباشد كه در تشييع اموات سرو صدا باشد و انسان از عاقبت كار غافل بماند.

پس معلوم مى‌شود با صداى بلند قرآن خواندن زياد مطلوب نيست و اين معنا در صورتى است كه منظور تلاوت كننده قرآن باشد و شايد مراد اين باشد كه وقتى ديگرى قرآن را تلاوت مى‌كند، تو صدايت را بلند نكن. همانطور كه قرآن فرمود: ﴿وَ إِذَاقُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ﴾ [١] هرگاه قرآن خوانده مى‌شود، گوش فرا دهيد و ساكت باشيد. شايد مورد رحمت قرار بگيريد.

٤٤- اهل قبول‌

يا اباذَرْ! اذَا اتَبَعْتَ جِنازَةً فَلْيَكُنْ عَمَلُكَ فيهَا التَّفَكُّرُ وَ الْخُشُوعُ وَاعْلَمْ انَّكَ لاحِقُ بِهِ.

اى اباذر! وقتى دنبال جنازه هستى فكر كن و خشوع داشته باش و بدان كه تو هم به آن ملحق مى‌شوى.

واقعاً انسان بايد فكر كند كه عاقبت او چه مى‌شود؟ پيش خود بگويد: من هم روزى خواهم رفت و جنازه مرا خواهند برد. بنابراين يكى از دستورات در عصر هر پنج‌شنبه اين است كه انسان به زيارت اهل قبور برود

[١]- اعراف/ ٢٠٤.